LU  MERARONGE
(Prologo recitato in occasione della riapertura del Teatro Comunale «L'Arancio» la sera di domenica primo marzo 1908)
 
di
PIO SALVI
 
 
     
Che ve ne pòre de 'stu "Meraronge"?  
Ruttu, 'rrancichitu... scunucchiòte...  
Se dicì... se dicì - ma chi lu 'rronge? -  
Emmice... varda 'mbu cumm' ha 'rventòte?  
   
Se dicì... se dicì - ma tu sci 'mmòtte!  
Ma chi ce ve quassù, 'n quàssa salite?... -  
Te vìnghe n'accedènte... 'Nghe 'na bbotte,  
Lu "Meraronge" tùttu s'ha 'rrempite!...  
   
Nen meritàme tutte quàste... è vàre,  
Perchà same tutti prìncipiònte!...  
Nen meritàme tuttu quist'unàre  
Signùre... gròzie... me ce vè lu piònte!  
   
Ma su! che puzze dì de li pittùre,  
Lattòre, mmacchiniste e falegnòme,  
Scupì, lettriciste e muratùre?  
Ve pagaràme tutti 'nghe lu ròme!  
   
E singhe bbeneditte tutti quònte
 
Quiglie che ci hò 'jutòte a 'sti lavùre!  
Lu Sinneche ch' ha fòtte tònte e tònte...
 
Tutta la Sucitò e li Direttùre!...
 
 ........................................................
 
 
Ma vòste, ché mme sente 'na paùre!
 
'Na puzze de 'bbruscòte la sentàte?...  
Per caritò, signùre, nen fumàte...  
Sennà dame de mò a li serbatùre
 
   
Perchà... ma su... macchà! Che ve pensàte?  
Ché ècche nen è miche lu teòtre...
 
Nà... ècche è nu Stabbilimènte Bbògne!...  
   
'Natra vòte venàte senza pògne...  
Tre sàcchie pine cquò, 'llassù ddù òtre  
Li semicùpe... quònte ne vulàte.  
   
Nen scherzòme. Sultònte m'arcumònne  
che s'ècche se duvèsse murì 'rròste  
Nen grullòte vujòtre... bbelle donne,  
Che ppe li grùglie sàte fòtte appòste...  
   
'Nu grulle sùle... pù mannò pre òrie  
Bbaròcche, bburattì, pòrghe e sipòrie.  
Dungue, bbellezze mi'... nen v'asmuvàte,  
S'in còse... 'nù bbrusciàre ve sentàte!  
   
Scacciàte, bbelle donne, li pensire  
E lu bbrusciàre fina 'cchà putàte...  
Se nen putàte 'ppiù... embè, strillàte...  
Ve venerò in ajute li pumpìre!